Skończył się czas wolny, musiałam wrócić do szkoły, dlatego potem nie rozmawialiśmy za często. Właściwie co tydzień. Raz w moje urodziny, potem w dzień dziecka.
Któregoś dnia, a był to już 12 czerwca, złapałam Nialla w godzinach porannych zanim poszłam do szkoły. Chociaż rozmawialiśmy już dość długo i czuliśmy się swobodnie w swoim towarzystwie, Niall był jakiś spięty.
-Co się dzieje?- Zapytałam.
-Nic.- Odpowiedział, nie patrząc na mnie.
-No weź, ja nikomu nie powiem, słowo.
-Widziałem dzisiaj... no nie mogę się pozbierać jeszcze...
-Co widziałeś, coś nie tak?
-No... słyszałaś pewnie, że ludzie łączą w parę Lou i Hazzę.
-No tak. Larry Stylinson.
-No to ten..
-Co?
-No widziałem... Oj Boże, nie chcesz wiedzieć.
-Właśnie, że chcę!
Serce zaczęło mi walić mocniej, bo domyślałam się o co chodzi.
-Ale nie powiesz nikomu?- Zapytał.- Obiecujesz?
-Obiecuję.
-No widziałem jak się całowali dzisiaj...
-O MATKO! A oni cię widzieli?
-Mam nadzieję, że nie.
-A mówili coś?
-Nie... właściwie to chyba nie, bo Lou głośno sapał.
-O mój Boże. Zgon.
-No zgon!
-I nie powiesz im o tym? Że ich widziałeś?
-Miałbym się przyznać? Już wcześniej myslałem, że coś jest na rzeczy. Brzydzę się ich, Kalla, co ja mam robić teraz?
-No jak to co? Pogadaj z nimi!
-Nie... nie potrafie.
Niall nagle uśmiechnął się.
-Mam pomysł.- Odparł. Wstał z krzesła i wybiegł z pokoju.
Nie miałam pojęcia co kombinuje, nie wiedziałam, czy sobie po prostu poszedł czy zaraz wróci.
Po dwóch minutach przybiegł, ale nie był sam. Trzymał Louisa za rękaw.
Niall poprawił koszulkę i włosy i posadził Louisa przed komputerem.
Serce podeszło mi do gardła. Zobaczyłam Louisa. On jednak miał zmieszaną minę i przyglądał mi się bardzo uważnie.
-Kim jesteś?- Zapytał, nie odrywając ode mnie wzroku.
-Ja jestem... znaczy mam.. Niall pomocy.- Wyksztusiłam, bo odebrało mi mowę.
-Kamila, jest polką, moja przyjaciółka.- Odparł blondyn i poklepał Louisa po ramieniu. Wytarł rękę w spodnie.
Powiedział przyjaciółka. O mój Boże.
-Cześć.- Odparł Louis i uśmiechnął się.
-Cześć.- Odpowiedziałam
-Chyba nie wiem po co mnie tu Niall przyprowadził, ale jestem.- Odparł Lou i spojrzał na Nialla.
-Kalla, proszę, ty wytłumacz- Powiedział Niall.- I powiedz mu to, co ja musiałbym powiedzieć, proszę.- Dodał i wyszedł z pokoju.
-Co to za konspiracje, co?- Zapytał mnie Lou
-No, słuchaj... Niall ma problem.
-To dlaczego sam ze mną nie porozmawia?
-Wstydzi się, w sumie to mu się nie dziwie.
-I ma pośrednika? Wykorzystuje cię?
-No można tak powiedzieć.
-To słucham.
-Lou to dla mnie też nie jest łatwe...
-No dawaj! Bo muszę wracać do mieszkania.
-Chodzi o Harrego.
-Co się stało?
-Bo... *zarumieniłam się* Niall was przyłapał. I chodzi o to, że... ja na prawdę nie mam nic do Larrego.
Tylko wytłumacz mu, powiedz, że to normalne, że milość nie zna wieku, płci, czasu...
Porozmawiaj z nim, proszę cię...
Lou zaczął się śmiać. Spuścił powietrze z ust i przygryzł wargę. Odwrócił się ( chyba chciał sprawdzić, czy Niall nie podsłuchuje ), przybliżył się do monitora i powiedział:
-Niall to głupek, teraz już o tym wiesz.
-No właśnie chyba nie...
-To była taka próba.- Przerwał mi Lou.- Niall miał sprawdzić 3 rzeczy. Czy można ci zaufać, czy będziesz akceptować jego przyjaciół w każdej formie i czy wierzysz w miłość w każdej postaci. Oczywiście nie zgodziłem się na to, ale jak widać świetnie poradził sobie we wkręceniu mnie w tą akcję mimo wszystko. Między mną a Harrym nic nie ma, przyjaźnimy się, ale to tylko przyjaźń. Jestem z Eleanor.
Przez chwilę nie mogłam mu nic odpowiedzieć. Zamurowało mnie. Znowu próba? I zdałam ją? Jezu.
-Teraz juz wiesz, że Niall nie potrafi niczego załatwić sam. To oferma, niedorozwój i tchórz. Trochę ci współczuje, że coś do ciebie czuje.
- Zaraz.- Dodałam wreszcie.- Niall coś do mnie czuje?
-No chyba tak, można z tego tak wywnioskować. Ale słuchaj mnie Kall, to oferma. Myślisz, że dlaczego on nie ma dziewczyny. I jest wiele innych jego gorszych cech.
W tym momencie do pokoju wszedł Niall.
-Dzięki stary.- Mówił ze łzami w oczach.- Na prawdę dzięki.
I wybiegł. Zauważyłam, że słyszał naszą rozmowę, bo płakał.
On był taki wrażliwy. W tym momencie nie wytrzymałam.
-Coś ty zrobił???- Zaczęłam krzyczeć na Louisa.- Dlaczego to zrobiłeś??? Jak mogłeś???
Nie mogłam sie uspokoić i zaczęłam płakać.
- Nie rozumiesz debilu, że ja Nialla kocham? Nie rozumiesz, że ja mu tego nie powiem w oczy?
Louis schował twarz w dłonie.
Widziałam, że było mu strasznie głupio. Żeczywiście Niall zrobił to bardzo dziwnie, ale nie przewidział zachowania Louisa. Z jednej strony byłam wściekła, że Louis doprowadził go do płaczu, a z drugiej strony uwielbiałam go za to, że dowiedziałam się, że nam na sobie zależy.
Louis pociągnął nosem.
-Kochasz go?- Zapytał
-Tak.- Odpowiedziałam ze łzami w oczach.
- W takim razie moja misja zakończona pomyślnie. A teraz pozwolisz, że pójdę powiedzieć o tym Niallowi i przeprosić go za to. O 21 będziemy w hotelu, więc bądź na skype, pogadacie sobie szczerze. Miło było cię poznać, pa.
Nic nie odpowiedziałam. Kiwnęłam tylko głową na "cześć" i wyłączyłam komputer. Musiałam teraz iść do szkoły, jakby nic się nie stało...
________________________________
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz